Aşık Olmak ya da Olduğunu Sanmak
Uzun yıllar sonra ilk defa birisiyle aşk yaşamıştım. Aslına bakarsak; platonik olmayan ilk aşk maceramda diyebiliriz buna. Çok sevmiştim onu.. O da beni.. Buluşmalarımızda birbirimizi izlemekten hiç sıkılmazdık, bir cafeye değilde bir parka giderdik.. Doya doya birbirimizi izleyebilmek, gözlerimizin içine bakabilmek için.. Ama ne olduysa duygularımda ani değişiklikler olduğunu hissetmeye başlamıştım, nedenini bilmiyorum bir sebebi yoktu.. Mesele de buradaydı..
İlişkimiz başlayalı 4 ay olmuştu ki aşkımın yavaş yavaş bittiğini hissediyordum ve korkuyordum. Bunu ona nasıl anlatacaktım ki.. 2 ay ona birşey hissettirmeden duygularımdan emin olmaya çalıştım.. Ama korktuğum oluyordu, artık ona karşı içimde hiçbirşey kalmamıştı.. Oysa ona hep bizim ilişkimizin diğerlerinden çok farklı olduğundan, sonsuza dek süreceğinden bahsederdim.. Yanılmışım.. Meğer benim aşkımda 2-3 aylık aşklardan farksızmış.. Geç anladım.. Ama O.. O hala beni deliler gibi seviyor, ne olursa olsun döneceğimde beni kabul edeceğini söylüyor.. Nihayet bunu da anladım, farklı olan benim değil onun aşkıymış.. Hiçbir şekilde ona layık değilmişim.. Ama O..
O hala her gece beni düşünüyormuş.. Ayıptır söylemesi bazende ağlıyormuş.. Bense..
Üzgünüm.. Sadece üzgün..